Ik snap niet dat dit nou de nieuwe rage is in de wereld… Blijkbaar zijn er genoeg viezerikken op deze wereld die het gratis webcam gebruik wel waardeerd. Ik zou als ouder ook niet blij zijn met deze website, je kind kan er namelijk zonder problemen op en komt dus binnen no time dingen tegen die niet echt voor jongeren kinderen gepast is. Pedoos genoeg waarschijnlijk die er ook op los rouletten!

2009 is nou niet echt in de boeken gaat als het beste jaar dat ik heb gehad, maar ik heb er wel veel van geleerd. Ik weet een stuk beter waar mijn grenzen liggen en hoe ik tegen mensen aankijk. Zo zijn er diepere vriendschappen ontstaan met mensen en zijn andere mensen weer meer uit mijn leven gegaan. That’s live. Ik heb geleerd dat ik soms dingen gewoon los moet laten en meteen goed ook, niet denken misschien komt het toch goed en is er een mogelijk vriendschap niet helemaal naar de klote gegaan omdat je allebei een foute keuze hebt gemaakt. Maar ja soms is dat nou eenmaal zo en dan moet je ook maar stoppen met moeite doen, het wordt toch niet gewaardeerd. Dus alles wissen wat kan en gewoon verder gaan.

Dan heb je ook no een pfeiffer en gaat je school voor geen meter, maar ik heb dat wel het half jaar daarna keihard terug geknocked om er weer te komen en ik ben er weer. Trots in het derde jaar en dan komt het volgende gezeur. Je stage gaat voor geen meter en na 4 weken moest ik toch op zoek naar iets anders. Gelukkig wilde STAD me wel hebben en hier gaat het gewoon een keer goed. Met alle narigheid en gezeur dat ik heb gehad of het nou mijn fout was of niet zijn er ook wel goede dingen gebeurd. Ik leerde sommige mensen beter kennen en kwam tot de ontdekking dat ik best wel oké kan zijn. Mensen die mij en al mijn rare buien nog steeds recht in mijn gezicht aan konden kijken. Ik heb nog steeds een geweldig gezin waar ik bij mag zijn, ik heb mijn rijbewijs gehaald en ook meteen maar een goede deuk in de auto van mn moeder gereden. Ach het moet eens gebeuren. Heerlijk op vakantie geweest met 80 man en een wintersport dat zwaar lachen was. Het jaar 2009 sloot ik af zoals het hoort, gewoon gezellig met een groepje relaxte mensen.

Ik weet niet hoe 2010 zal lopen. Er is maar 1 manier om daar achter te komen. Het te leven en gewoon genieten van de mooie momenten die zullen komen en door de nare momenten heen vechten. We gaan gewoon voro de overwinning en dat houdt ook in dat je soms je verlies moet erkennen.

Lyers,
And fakers
Quitters,
And stakers

Life‘s a game,
with the usual players.
The usual elements
and not a lot of stayers.
Everybody gets forced to quit,
That’s why every day,
candles are being lit

Er is alleen 1 heel groot irritatie factor waar ik bijna ALTIJD last van heb: hard op pratende mensen. Er zijn gewoon mensen die het hele principe van een bioscoop niet snappen. Ze besluiten dan ineens tijdens de film om eens gezellig bij te kletsen.

Zo zat ik van de week samen met mijn broer en een vriend bij “The Proposal”. We zaten redelijk boven aan op rij 4. Toen de film zo’n beetje 10 min bezig was kwamen er 3 jongens hard op pratend binnen. Dat vind ik al niet kunnen, maar ik hoopte dat ze tijdens de film zelf wel stil zouden zijn… nou niet dus. Ze zaten continu Arabisch tegen elkaar te praten, maar zo hard dat ik het 3 rijen verder dus kon horen. Dat kan gewoon niet, we betalen er voor om in alle rust een film te kijken en dan zit ik niet op opmerkingen van een 20er te wachten. Tegen het einde van de film trok ik het echt niet meer, de ontknoping moest nog komen en door elk mooi stukje werd gepraat. Uiteindelijk heb ik me omgedraaid en redelijk geirriteerd gezegd. “Willen jullie even stil zijn! er proberen mensen een film te kijken?!” Als reactie kreeg ik terug het woord “Bitch”. Sorry dan ben ik maar een bitch, ik was niet de gene die de halve bioscoop liep te irriteren met mijn geklets.

Er zit trouwens nog verschil in praten tijdens een film. Naar elkaar iets fluisteren is niet storend! Dat doet iedereen, maar ga niet op normaal praat niveau je dag met iemand bespreken. Huur dan een film en ga thuis lekker met een bak popcorn zitten.

Er is niets mis met het in twijfel brengen van oudere aannames en waarnemingen, ook wij mensen kunnen fouten hebben gemaakt en technologien verbeteren nog steeds. Maar je moet wel een reden hebben om iets in twijfel te brengen. Er zomaar van uitgaan dat iets niet klopt is te gemakkelijk gedacht en uiteindelijk veel te moeilijk. Om het uit te leggen:

We kennen allemaal het fenomeen zwaartekracht en de uitwerking daarvan op voorwerpen op deze aarde. Als we het nu gaan stellen op de “wat als het niet zo is” manier, dan trekken we de stelling over de uitwerking van de zwaartekracht in twijfel zonder reden. En er klopt niets van, als we zo redeneren:
Wat als deze wereld niet reëel is en wat we zien eigenlijk een illusie is, wat als we alleen maar verzinsels zijn van een grotere macht? Dit is van dezelfde orde en als je dus zo wil gaan redeneren zul je nooit ergens uitkomen. Dan kun je alles in twijfel trekken maar zul je nooit op een antwoord komen wat in ieder geval logisch is vergeleken met de manier waarop wij het beleven. Daarom is het totaal nutteloos om zo te denken. Het is beter om waar te nemen, aan de hand daarvan conclusies te trekken. En daarover kunnen we dan gaan redeneren, maar kom niet met de stelling: “wat als niet”.

Ik gok dat niemand foutloos kan leven. Veel mensen streven echter wel naar dit doel. Zo goed mogelijk te leven zonder te grote fouten te maken. Het leven is dan eenmaal makkelijker… denkt men.

Ik ben vandaag tot de conclusie gekomen dat dat de grootste bullshit is die de mens kan bedenken. Fouten zijn misschien eerder een zegen dan een vloek als je het mij vraagt. Want je kan tenslotte leren van fouten. En dingen leren kan je leven alleen maar bevorderen of je tenminste sterker en bewuster maken van dingen.

Ik heb toch wel redelijk wat fouten gemaakt de laatste tijd en ik heb de afgelopen periode alleen maar geleden onder het feit dat ik wel zag dat het fouten waren maar er verder niets mee deed. Nu zie ik in dat ik door deze ervaringen steeds meer over mezelf heb geleerd en hoe ik in elkaar steek. Iets waar ik opzoek naar was. Wie ben ik eigenlijk? Nu heb ik nog steeds niet het antwoord op die vraag maar ik weet wel waar ik wel en niet toe in staat ben. Ik heb kennis opgedaan en kennis is toch verrijking van de ziel(ofzo)?

Fouten blijven niet leuk en kunnen enorm veel pijn en gezeur veroorzaken. Er is alleen een mooi ding aan dit leven, er is altijd een nieuwe dag. Elke dag kan je opnieuw beginnen, met meer kennis en wijsheid dan gister. Het gewoon opgeven is geen optie, want wat schiet JIJ daar uiteindelijk mee op? Helemaal niets!Het zal geen makkelijke weg zijn en de kans dat je terug valt in je oude patroon zal vast ook wel gebeuren maar het gaat om de weg…. niet om het eind punt.

Mensen die foutloos willen leven, leven die eigenlijk wel? Want door mijn fouten besef ik ook dat ik leef en dat ik zoiets heb als een gevoel en een geweten. Plus dat uit fouten ook hele mooie momenten kunnen komen. Zo kan je een vriend van een hele andere kant zien of de omgeving waar in je leeft reageert heel anders dan je gedacht had.

Het klinkt waarschijnlijk allemaal heel makkelijk zoals ik het nu zeg, maar ergens denk ik wel dat het klopt. Het heeft ook even geduurd voordat ik het door had, maar ik denk dat ik nu de eigenlijke magie achter een fout zie. Hoe negatief het lijkt, je kan er altijd iets mee en je leert er altijd wat bij. Al is het een simpele “Dit moet je niet doen”.

Ik geloof niet meer in toeval, doe ik al heel lang niet meer. Wat heb je ook eigenlijk aan toeval? Het is een leuk gegeven maar je krijgt niets voor niets in het leven, want aan alles zit een les.

Ik filosofeer de laatste tijd veel over dingen in het leven, wat voor doel ze hebben. Al die heerlijke diepzinnige dingen waar je je eigenlijk niet mee bezig moet houden, maar ja ben nou eenmaal apart geval dus ik ben het wel gewend.

Zo was mijn laatste stelling: alles gebeurd om een reden. Het klinkt misschien stom maar ik begin er steeds meer in te geloven. Op het moment dat je een besluit maakt in het leven komen er dingen op je pad die je niet had verwacht. Of het nou een goede of een slechte beslissing is maakt volgens mij niet uit, het gaat meer om het feit dat je een stap durft te ondernemen. Er zijn naar mijn mening te veel mensen die leven zonder echt een keuze te maken. Ze varen mee op de stroming. Het is niet zo dat het erg is, maar mijn vraag is of je dan wel echt leeft. Het is makkelijker, dat misschien wel. Al vind ik uitdaging ook wel wat hebben!

Daarom geloof ik dus niet in het toeval, ik denk als je hard werkt en doorzet dat je de juiste dingen wel op je pad komen. Logica? Ik weet het niet, maar ach wat is er eigenlijk wel logisch op de wereld?

Ik hoor zoveel mensen om me heen het vaak zeggen: “ik heb graag dat mensen eerlijk zijn”, en: “ik hoor het liever direct dan dat het achter mijn rug om gebeurd”. Op het moment dat je precies doet wat ze dus willen nemen ze daar aanstoot aan, of noemen je zelfs arrogant.

Nu zullen we het woordenboek er even bijpakken:
ar·ro·gant bn, bw met een te hoge dunk van zichzelf; verwaand

Is het een te hoge dunk van jezelf als je weet wie je wel en niet mag? Is het verwaandheid als je aangeeft iemand niet te mogen en dus niet altijd vriendelijk te zullen zijn tegen deze persoon?

Ik vind dat persoonlijk nogal zwak. Ik vind dat dit niet arrogant is, je bent eerlijk. Maar mensen zijn tegenwoordig niet meer gewend om de waarheid te horen. Men liegt, zoals men zegt uit bestwil, waardoor het harder aankomt als iemand wel een keer de waarheid zegt. Maar dan ben je nog niet arrogant.

Dit besef zorgt voor een ding waar ik wel arrogant in genoemd kan worden. Het feit dat ik vind dat mensen die mij om bovenstaande redenen arrogant noemen hypocriet  vind.

We weten maar een ding zeker in dit leven. We gaan allemaal dood. Er zijn maar weinig mensen niet bang voor de dood. Ik twijfel zelfs of de gene die zeggen dat ze niet bang voor de dood zijn de waarheid spreken. Tenslotte weet niemand wat dood nou echt is.

Oke je bent niet meer deel van de maatschappij en je kan niet meer in je lichaam functioneren op de aarde, maar stopt het dan meteen? Of ga je naar een andere plek? Hemel of hel? Persoonlijk ben ik geen gelover in god. Ik geloof niet in een opper machtig iets. Ik geloof wel dat er meer is na de dood al jaagt met het idee angst aan. De dag dat je niet meer deel bent van alles om je heen, de dag dat ik alle mensen om me heen niet meer kan zien en voelen zoals ik nu doe. En het feit dat ik niet weet wat er van me verwacht wordt aan die andere kant. Of er een taak voor me ligt dat weet ik niet, maar ik kan me niet voorstellen dat alles wat ik hier en nu leer allemaal verloren gaat.

Veel mensen gaan in het paranormale geloven door alles wat er op tv verschijn t tegenwoordig. Ik geloof zelf ook wel, al geloof ik een stuk minder in het circus dat op tv verschijnt. Het enige programma wat ik leuk vind is het zesde zintuig, maar dat is omdat de insteek van het programma anders naar mijn mening

Nu vraag je je misschien af hoe komt ze hier nou in godsnaam (hehe leuke woordspeling) op. Nouja ik zag vandaag voor het eerst de beelden van het incident tijdens koninginnen dag en het liet me over de dood nadenken. Je zal maar 1 van die mensen zijn die daar naar de koningin zwaaide en een minuut later door een auto werd geraakt en dood op straat ligt. Je hebt geen kans gekregen om de mensen dicht bij je vaarwel te kunnen zeggen of wat dan ook. Alleen om 1 klootzak besluit om een stomme actie te doen.

Er zijn mensen die claimen te weten wat er nou na de dood is, maar toch blijft het iets wat je niet zal weten tot je zelf de streep over gaat. Ik ben liever niet wetend denk ik, dan dat ik weet of het echt allemaal ophoudt als ik er niet meer ben….

Helaas zijn wij mensen gewoon ingewikkeld, of je het nou wilt of niet. Iedereen kent twijfel en iedereen kent angst. De een geeft er aan toe en gaat zich zielig voelen en de ander negeert het gewoon. Het is maar hoe je er mee omgaat uiteindelijk.  Toch kan je zeggen van het leven wat je wilt, maar je kan er moeilijk niet van genieten! Er zijn naast al die narigheid in de wereld altijd wel momenten dat je doorhebt hoe waardevol het leven hier kan zijn en dat er altijd iets als hoop en dan komt het vanzelf: inspiratie.

Inspiratie zijn meestal momenten van korte duur al zijn er ook mensen die weken lang inspiratie hebben voor iets. Zoals aritesten, ze kunnen maanden of jaren met een writers blok zitten, maar dan komt er zo’n moment dat ze weer beginnen en niet meer weten waar ze moeten stoppen. Voor inspiratie hoef je opzich niets te doen, je kan er alleen maar mee werken. Het zou zonde zijn als je een moment van inspiratie hebt en er vervolgens niets mee doet en het laat gaan. Toch doen we dit denk ik te vaak, omdat je ht nit altijd door hebt. Of je hoopt op iets beters wat nooit zal komen.